บทความ
posted on 25 Apr 2010 10:54 by yoryhing
มันเป็นอะไรของมันนะหัวใจ....
มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ก้ไม่รู้นะ แต่มันเร็วมาก ที่แน่ ๆ รู้เพียงว่าจากเพื่อนก่อน จากนั้นก็แค่มองตา มิน่าล่ะ...เค้าถึงเรียกว่า "ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ" เพียงมองตาก็เข้าใจกัน จากนั้นก็อ้ำอึ้งไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก ถ้าวันนั้น ไม่ใช่เธอที่เริ่มต้นก่อน ก็คงไม่มีวันนี้ วันที่ได้รู้ใจของเราสองคน
จากนั้น ก็เริ่มคุยกันมากขึ้น จากที่เจอกันทุกครั้งแบบเพื่อน ก็เปลี่ยนฐานะเป็นเจอกันแบบคนรู้ใจ...อยากให้ใคร ๆ ได้รู้ถึงความรู้สึกของเราสองคน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ เราจำเป็นต้องซ่อนความรู้สึกนี้ไว้
ความรู้สึกดี ๆ ที่เรียกว่า "รัก" มันเป็นความสุขที่อยากจะตะโกนให้ใคร ๆ ได้รับรู้จัง
มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานมั้ย ....จากประสบการณ์ความรักของฉัน...ถ้าเพียงแค่เจอกันมันก็คงเป็นความสุขและความโหยหา อยากเจอกันอยู่เช่นนี้ แต่เมื่อวันใดที่เราต้องอยู่ด้วยกัน ฉันเชื่อว่า มันคงจืดจางลงเรื่อย ๆ ....และถ้าหากว่าความรักฉันยังหมุนเวียนอยู่ ฉันก๊คงจะเรียกร้องหาความรักเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง.....ว่าเธอมีความหมายเพียงไร....ฉันขอสัญญากับตัวเอง ถึงตัวเธอว่า...เธอจะเป็น "คนสุดท้าย" หากฉันต้องพลาดจากเธอฉันขอปิดตายประตูแห่งความโหยหาความรัก....ฉันจะเก็บความรู้สึกดี ๆ สำหรับฉันและเธอไว้จนวันที่ฉันไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ.....
เธอคือสิ่งดี ๆ ที่ฉันเลือกเอง....ตลอดเวลาในช่วงชีวิตของฉัน ฉันเป็นผู้ที่ถูกเลือก...แต่จนมาถึงเธอ...ฉันขอเป็นคนเลือกเธอ...เธอจะเชื่อหรือไม่ว่าเธอคือคนแรกที่ฉันสนใจ...และเลือกเอง...ตั้งแต่วันแรกที่ฉันมองเธออยู่ห่าง ๆ จนพัฒนามาเป็นอยู่ใกล้ๆ และในที่สุด ก็ยืนที่เดียวกัน หากฉันย้อนเวลากลับไปได้ ขอบอกเธอว่า "เธอคือคนที่ใช่" ....ฉันเลือกเธอโดยไม่ลังเล...และไม่เสียใจที่ได้.....รักเธอ.....
